Wersalka, która nie jest już tylko meblem awaryjnym

gama-sklep.com.plKiedy szukałam informacji o tapczanach rozkładanych, trafiłam na wiele mitów. Jeden z nich mówił, że wszystkie rozkładane meble do spania są niewygodne. Prawda jest taka, że klucz leży w jakości materaca i stelaża. Wybrałam model z elastycznym stelazem listwowym, który dopasowuje się do kształtu ciała, oraz materacem piankowym o gęstości trzydziestu pięciu kilogramów na metr sześcienny. Dzięki temu tapczan rozkładany sprawdza się zarówno do codziennego siedzenia, jak i spania. Po roku użytkowania nie pojawiły się żadne odkształcenia, a sprężyny nie skrzypią. Warto wydać trochę więcej na porządny stelaż, bo to on decyduje o trwałości.

Materac piankowy to temat rzeka. Wiele tanich wersalek ma piankę o niskiej gęstości, która po roku użytkowania robi się twarda jak deska. Postawiłam na model z pianką wysokoelastyczną o gęstości 50 kg/m3, która dopasowuje się do ciała, ale nie zapada się na stałe. Do tego stelaz listwowy z regulacją twardości w trzech strefach to już luksus, na który warto wydać więcej. Gdybym miała znajomym, powiedziałabym: nie oszczędzaj na materacu, bo to on decyduje o komforcie snu. W końcu wersalka ma służyć zarówno do siedzenia, jak i do spania, a różnica w cenie między przeciętną a dobrą to często tylko kilkaset złotych.

Sama funkcja spania to nie wszystko. Wersalka czy kanapa z funkcją spania często mają cienkie materace, które po roku uginają się w straszny sposób. Dlatego przy wyborze tapczanu jednoosobowego zwróciłam uwagę na to, co jest w środku. Mój ma 16 cm materac piankowy na stelazu listwowym. To robi ogromną różnicę, bo pianka nie odkształca się tak szybko jak sprężyny bonell, a listwy pod spodem zapewniają wentylację od dołu. Przez te dwa lata materac ani razu nie zapadł się w środku, a ja mam lekką nadwagę i śpię na boku, więc to dla mnie ważny test. Bez stelaza listwowego pianka szybko straciłaby sprężystość, a tak czuję wsparcie w lędźwiach każdej nocy.

Największym wyzwaniem w małych wnętrzach jest brak miejsca na gości. Kiedy przyjeżdżała do mnie siostra z drugiego końca Polski, spanie na dmuchanym materacu kończyło się bólem pleców i ogólnym marudzeniem. Tapczan jednoosobowy rozwiązał ten problem od razu, bo w ciągu dnia służy jako wygodne siedzisko, a wieczorem zamienia się w pełnowymiarowe łóżko. Wybrałam model z mechanizmem DL, który pozwala rozłożyć mebel jednym ruchem, bez przesuwania go od ściany. To genialne, bo w pokoju 12 metrów każdy centymetr ma znaczenie. Nie trzeba też martwić się o poduszki, które lądują na podłodze przy rozkładaniu. Wystarczy pociągnąć za pas i gotowe.

Wybierając meble tapicerowane, warto też pomyśleć o materiale obiciowym. Tapicerka welurowa to moje odkrycie ostatnich lat – jest przyjemna w dotyku, ale wymaga regularnego odkurzania, zwłaszcza gdy w domu są zwierzęta. Z kolei grube tkaniny strukturalne łatwiej ukrywają kurz i plamy, ale mogą się mechacić. Znam przypadek, gdy koleżanka wybrała jasny welur do salonu, a po dwóch tygodniach żałowała, bo każda okruszka była widoczna. Dlatego radzę testować próbki materiałów w rzeczywistym świetle dziennym i sztucznym – to pomaga uniknąć rozczarowań. Pamiętajcie, że meble tapicerowane to inwestycja na lata, więc lepiej poświęcić chwilę na wybór niż potem narzekać.

Pamiętam, jak wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania o powierzchni trzydziestu metrów. Salon musiał pełnić rolę sypialni, jadalni i miejsca do pracy, a jedynym meblem, który mógł to wszystko ogarnąć, był tapczan rozkładany. Wybór padł na model z mechanizmem DL, który rozkłada się do płaskiej powierzchni bez przesuwania całej konstrukcji. To kluczowa różnica - nie trzeba odsuwać stołu ani kanapy od ściany, żeby zrobić miejsce do spania. Dla kogoś, kto ma dwa metry kwadratowe na manewry, to prawdziwe wybawienie. Po trzech latach użytkowania wiem, że to jedna z lepszych decyzji meblowych, jakie podjęłam.

Kolejny problem, z którym boryka się każdy mieszkaniec małego mieszkania, to przechowywanie pościeli. Gdzie schować kołdrę, poduszki i zapasowe prześcieradła, skoro szafa jest już zapchana ubraniami? Rozwiązaniem okazało się łóżko z pojemnikiem na pościel. W moim tapczanie jednoosobowym jest przestronna skrzynia pod materacem, która mieści dwie kołdry, cztery poduszki i komplet pościeli w jednym. Nie muszę trzymać niczego w walizkach pod łóżkiem ani w kartonach na szafie. Wystarczy unieść materac na gazowych podnośnikach i wszystko mam pod ręką. To szczególnie przydatne, gdy ktoś dzwoni z informacją, że wpadnie na noc, a ja w pięć minut przygotowuję posłanie.

Stojąc w sklepie meblowym, patrzyłam na dziesiątki ram łóżek i zastanawiałam się, skąd u licha wzięła się tak wielka różnica w cenach. W końcu sprzedawca pokazał mi jeden konkretny model z wywiniętą tapicerką welurową w odcieniu butelkowej zieleni. Kiedy uniósł górną część materaca, odsłonił przestronną skrzynię o głębokości dobrych trzydziestu centymetrów. Pojemnik na pościel wykonany z płyty meblowej, wykończony od środka przyjemną w dotyku wykładziną. Zapakowałabym tam cztery komplety pościeli bawełnianej, dwa koce, zapasowy koc polarowy i jeszcze zostałoby miejsce na letnie kołdry. W tamtej chwili wiedziałam, że to jest to.